Triathlontraining en zwangerschap, gaat dat samen? Het is deze vraag die mij al zeven maanden in de greep houdt. Op het moment van schrijven ben ik hoogzwanger en ik ben erachter gekomen dat zwangerschap en sport (in mijn situatie) best goed samen gaan.
Oké, mijn sportprestaties mogen geen naam hebben. Actief bezig zijn, dat is al enige tijd het doel. Zwemmen, indoor fietsen en yoga zijn de activiteiten die nu nog wekelijks op de agenda staan. Mijn hardloopschoenen heb ik onlangs in de kast gezet, omdat joggen niet meer prettig is.
Uiteraard is luisteren naar het lichaam meer dan ooit het devies, maar stiekem heeft onze uk-in-wording al een paar leuke activiteiten meegemaakt. De London Triathlon (+/- 6 weken zwanger), de beklimming van de Col du Tourmalet (+/- 9 weken), de Mosselloop in Haamstede (13 weken), mountainbiken in Wissenkerke (21 weken) en skiën in Lenzerheide (26 weken).
Klachtenvrij
Als ik mensen vertel dat ik nog relatief actief ben, krijg ik vaak ongelovige blikken. Een zwangerschap die vrijwel klachtenvrij verloopt, betekent toch niet dat ik stilletjes moet wachten tot de bevalling zich aandient? Hoe doen andere sportievelingen dit? Ik interviewde triatlete op de middenafstand Iris de Graaf.
Ook zij is nog lang actief geweest voordat haar dochtertje Floor in juni 2012 werd geboren. “Zwemmen deed ik zelfs tot vlak voor de bevalling”, vertelt zij. “Borstcrawlen ging tot de negende maand goed. Daarna voelde het strekken van mijn lijf niet lekker meer. Ook hardlopen heb ik best lang gedaan. Fietsen daarentegen voelde al heel snel onprettig.”
Moeite
Volgens Iris is het heel persoonlijk wat een zwanger lijf aankan. Ook zij heeft een vrij makkelijke zwangerschap gehad, waardoor ze lang kon blijven trainen. “Al was dit natuurlijk niet op het niveau dat ik gewend was”, vertelt ze. “Daar heb ik in het begin wel moeite mee gehad. Ik was gewend om hard te sporten en de dag van mij af te laten glijden, maar in het begin van mijn zwangerschap was ik te moe om ook maar íets te ondernemen. Maargoed, je weet waar je het voor doet of laat en dat is het belangrijkste.”
Als ervaringsdeskundige, raadt Iris het iedere gezonde, zwangere vrouw aan te blijven sporten. “Een nieuwe sport oppakken, is niet handig”, aldus de triatlete. “Ook als je blessuregevoelig bent, moet je uitkijken. En als je gewend bent te knallen, zul je een stapje terug moeten doen. Je hoeft jezelf en je omgeving niets te bewijzen!”
Kledingkeuze
Zwanger zijn betekent ook dat de (sport)kleding die je gewend bent te dragen op een gegeven moment niet meer past. Bij de één is dit sneller het geval dan bij de ander. Wat doe je aan? Er is volop zwangerschapskleding te koop, maar sportoutfits voor zwangeren… dat is een ander verhaal. Ik moet zeggen: je wordt best inventief als er weinig keuze is. Zo gebruik ik tijdens de spinningles kleding van mijn partner en sta ik op het punt een badpak te lenen van iemand met een grotere maat dan ik.
Ook Iris heeft verschillende manieren gevonden om in haar sportkleding te passen. “Mijn moeder heeft speciaal een heel breed elastiek in mijn hardloopbroek genaaid”, vertelt ze. “Daar heb ik best lang mee gelopen. Daarnaast droeg ik de pakken die mijn man als voormalig verzorger van een schaatsploeg wel eens mee naar huis nam. Je moet toch wat… Er is voor de echt sportende, zwangere vrouw helaas weinig te krijgen.”
Halve triathlon
Inmiddels is Iris bijna helemaal up and running en traint ze voor de halve triathlon van Didam. “Zes weken na de bevalling mocht ik alweer gaan zwemmen”, vertelt ze. “En ik ben na ongeveer 10 weken weer gestart met hardlopen. Belangrijk is dat je niet te snel begint, want je lijf moet rustig herstellen. Daarnaast is het een uitdaging een balans te vinden. Ik moet werk, privé en sport combineren. Ik zie wel hoe het gaat. Ik geniet van het buiten sporten, kijk wat mijn lijf aan kan en zoek de grenzen weer op. De vorm komt vanzelf wel.”
