Geduld is een schone zaak. Het is zo makkelijk gezegd. Mijn sportschoenen staan al een paar weken stof te vangen, want mijn knie werkt niet mee. Dat moet ik accepteren, maar dat valt niet mee. In het zwembad en op de racefiets zijn mijn landingsgestel en ik inmiddels wel weer maatjes. Hardlopen gaat nog niet. Ik mis het en ik wil het, ik wil het, ik wil het! Knetterhard rennen. Niet wandelen, maar racen!
Het belangrijkste doel de komende maanden is uitvinden wat de klachten veroorzaakt. Mijn bezoek aan de orthopeed deze week is verhelderend. Op de röntgenfoto is volgens hem een heel lichte vorm van slijtage te zien. Daarom sta ik op de wachtlijst voor een kijkoperatie.
Is mijn reeds beschadigde meniscus verder aangetast? Zal ik mijn kruisband laten reconstrueren? Wat betekent dit voor triathlonseizoen 2013 en de leuke hardloopwedstrijden tijdens de winter en het voorjaar?
Ik kijk maar niet te ver vooruit en probeer de beren op de weg te ontwijken. De eerste stap is kijken. Daarna zien we wel verder. Stiekem hoop ik op een klein wondertje. Dat ik op een dag wakker word en erachter kom dat het een nare droom is geweest en ik weer zonder problemen kan zwemmen, fietsen en hardlopen. Die dag zal komen, dat is zeker. Wanneer? Dat is de vraag. Ik wacht (on)rustig af.
