Knieblessure

Heb ik te hard of verkeerd getraind? Is mijn knie aan het slijten? Is het tijdelijk of is mijn triathlonseizoen dit jaar voorbij? Och hemel. Al die vragen.

Ik heb al eerder geschreven over de haat-liefdeverhouding die ik heb met mijn rechterknie. Ruim twintig jaar geleden kreeg ik een trap in een voetbalduel en scheurde ik een aantal cruciale onderdelen: mijn voorste kruisband en een deel van mijn meniscus. Eén keer in de zoveel tijd laat mijn kniegewricht van zich horen, maar meestal lost zich dat met een weekje (actieve) rust wel op.

Deze keer is het anders. Drie weken geleden heb ik mijn looptraining uit het schema geschrapt en de focus verplaatst naar zwemmen en fietsen. Alles in de veronderstelling dat dit niet lang zou duren. Toen ik bij het aanzetten op de racefiets pijnscheuten voelde, heb ik ook deze activiteit op een laag pitje gezet. Zwemmen gaat nog enigszins pijnvrij, zolang ik mijn benen minimaal gebruik…

Niet echt een optimale voorbereiding voor een piekwedstrijd in augustus. Ik heb daarom mijn wedstrijdschema opgeschoond. Mijn startbewijs voor de Men’s Health Urbanathlon heb ik verkocht en ik moet concluderen dat de Schotsman Triathlon op 18 augustus er niet meer in zit. Mijn enige hoop is dat ik op tijd fit ben voor de Virgin Active Triathlon in Londen op 21 september. Eind augustus kan ik terecht bij de orthopeed.

Een blessure is niet het ergste wat er is in het leven, maar frustrerend is het wel als je gewend bent veel te sporten. Zelfs als ik wandel, lijk ik op Forrest Gump in zijn jongere jaren (waggelend met zijn benen in beugels). Alleen zit ‘run, Lianne, run!’ er helaas voorlopig niet in.

Tweet