Een jaar geleden schreef ik mij in voor de Virgin Active London Triathlon. Normaal gesproken plan ik niet zo ver vooruit, maar dit evenement is zo populair dat het aantal startbewijzen snel is uitverkocht. Enthousiast geworden door foto’s van een vriend op Facebook, wist ik dat ik deze (sprint)wedstrijd niet wilde missen. Dat een knieblessure de kop op zou steken, had ik niet voorzien…
Meedoen of niet meedoen? Dat is de vraag die mij al een poos bezighoudt. Zwemmen en fietsen gaat lukken. De uitdaging zit vooral in het hardlopen. Of beter gezegd: joggen. Vlot gaat het niet. Trainer/Coach Jacomina Eijkelboom adviseert ‘meer op de voorvoet te lopen. Dit zou minder belastend kunnen zijn voor mijn knie omdat de schokken worden opgevangen door spieren in plaats van schoenen, pezen en botten.’ En warempel, met een ondersteunende band om mijn knie, lukt mij om 2×10 minuten rondjes te sjokken op het gras. Dit stemt mij redelijk positief.
Ik verwacht geen wonderen in twee weken en misschien doe ik er beter aan deze wedstrijd te laten schieten, maar ik verlang hier al zo lang naar. Ik ga het gewoon doen! Niet forceren en luisteren naar het lichaam. Dat is het devies. Als dat betekent dat ik in Londen na twee onderdelen moet uitstappen, then so be it! Dan heb ik geprobeerd en geleerd. Eén ding weet ik nu al: een toptijd gaat het niet worden, een topervaring wel. Virgin Active London Triathlon, here I come!
Pingback: Wedstrijdvoorbereiding | Triathlon