Triathlon Stein

De zwemstart bij een triathlonwedstrijd kan intimiderend zijn. Een voet in je gezicht, een hand tegen je hoofd, een halve liter water in je mond. Je weet nooit wat je kunt verwachten. Voor de start van Triathlon Stein (sprintafstand, recreanten) ben ik zenuwachtig. Ik heb het sterke deelnemersveld bekeken op de startlijst en hoop alleen maar dat ik niet als allerlaatste het water uit kom. Dat werkt demotiverend.

Gelukkig gebeurt dat niet, maar het wordt ook geen zwemfeestje. Een waterdicht navigatiesysteem, bestaat dat al? Het zou handig zijn geweest tijdens deze race. Waarschijnlijk heb ik verder gezwommen dan de geplande 750 meter. Ik weet hoe ik moet navigeren tijdens zwemmen in open water en ik heb het gevoel dat ik goed bezig ben, totdat één van de kanovaarders rakelings langs mij schiet. Als ik mijn hoofd optil, merk ik pas dat ik aardig uit koers aan het geraken ben. Verloren tijd die ik moet herstellen. Ik zet de turbo aan.

Omdat ik in de week na Triathlon Zeeland niet voldoende tijd heb gehad extra aandacht te besteden aan mijn wissels, durf ik daar tijdens Triathlon Stein geen wijzigingen in aan te brengen. Terwijl ik sportsokjes over mijn natte voeten frommel, hoor ik de voorzitter van Hellas Triathlon achter mij roepen: ”Geen sokken!” Ik begrijp wat hij bedoelt en roep terug: “Dat heb ik nog niet getraind.” Wisselen wordt de komende weken een belangrijk thema voor mij.

Het fietsparcours over 25 kilometer is het beste te omschrijven met de woorden: klimmen, dalen en scherpe bochten. Een energiek traject. Bij gebrek aan een ligstuur (ook een verbeterpunt), gebruik ik de beugels van mijn racefiets om zo aerodynamisch als mogelijk tegen de wind in de fietsen. In mijn laatste ronde haal ik een vrouw op een toerfiets in. Ze blijkt een deelneemster van Triathlon Stein. Respect! Het toont aan dat je echt niet de duurste spullen nodig hebt om deel te nemen aan een triathlonwedstrijd.

Mijn benen voelen een beetje vreemd na het fietsonderdeel en het duurt lang voordat ik een fijn looptempo te pakken heb. Ik word ingehaald door snellere triatleten die al aan hun tweede ronde bezig zijn. ‘Waarom vind ik dit ook alweer leuk?’ flitst er door mijn hoofd. Ik denk terug aan de vrouw op de toerfiets en mompel tegen mezelf: ‘No worries, Li. Ieder op z’n eigen niveau en tempo’. En zo is het maar net. Triathlon Stein 2012, 01:39:47. Staat genoteerd. Volgend jaar weer.

Tweet